Praca kierowcy bez doświadczenia – jak wejść do transportu międzynarodowego

Błędne koło pierwszej pracy

Zawód kierowcy ma jeden mechanizm, który zniechęca najwięcej osób: żeby dostać pracę, trzeba mieć doświadczenie, a żeby mieć doświadczenie, trzeba wcześniej dostać pracę. Ogłoszenia masowo wymagają dwóch lat w transporcie międzynarodowym, więc ktoś świeżo po kursie odbija się od kolejnych rozmów i po kilku miesiącach rezygnuje.

Piszemy tę stronę, bo sami mierzymy się z drugą stroną tego problemu. Kierowców na rynku brakuje i nie zapełnimy aut, czekając wyłącznie na gotowych, wyszkolonych ludzi z przebiegiem. Rozsądniej jest pokazać komuś zawód od początku, niż licytować się o tych samych kandydatów z całą branżą.

Poniżej opisujemy, jakie są realne wejścia do tej pracy, ile trwają formalności i czego naprawdę oczekujemy od kogoś, kto zaczyna. Bez obiecywania, że pierwszy miesiąc będzie łatwy – bo nie będzie.

Ścieżka pierwsza: bus 3,5 tony na kategorii B

To najprostsze wejście, bo nie wymaga żadnych dodatkowych uprawnień. Wystarczy prawo jazdy kategorii B, które ma większość dorosłych osób. Nie potrzebujesz kategorii C, kwalifikacji wstępnej ani wpisu kodu 95.

Busem uczysz się rzeczy, które później procentują w każdym większym aucie: planowania kolejności punktów, mocowania ładunku, rozmowy z odbiorcą, rozliczania czasu pracy i poruszania się po Europie bez nawigacyjnej paniki. Jednocześnie skala błędu jest mniejsza niż przy zestawie za kilkaset tysięcy złotych.

Jeśli nie jesteś pewien, czy praca w trasie w ogóle Ci odpowiada, to jest najuczciwszy sposób, żeby to sprawdzić. Kilka wyjazdów wystarczy, żeby wiedzieć, czy dwa tygodnie z dala od domu są dla Ciebie do zaakceptowania.

Dochodzi jeszcze jedno ułatwienie na start: busa zostawiasz pod własnym domem. Nie musisz dojeżdżać po auto na bazę przed każdym wyjazdem, więc mieszkanie w Krośnie, Mielcu czy pod Jasłem nie jest żadną przeszkodą.

Ścieżka druga: kategoria C i solówka

Jeśli masz już kategorię C albo planujesz ją zrobić, solówka jest naturalnym kolejnym krokiem. Auto do osiemnastu ton, kilka punktów rozładunku dziennie, sporo manewrowania w mieście i częstsze powroty niż przy zestawie.

Do prowadzenia takiego pojazdu potrzebujesz kwalifikacji wstępnej i wpisu kodu 95 w prawie jazdy oraz karty kierowcy do tachografu. Kurs kwalifikacyjny to wydatek rzędu kilku tysięcy złotych i kilka tygodni zajęć – dla wielu osób to główna bariera wejścia do zawodu.

U nas ten koszt bierzemy na siebie. Zasady rozliczenia zapisujemy w umowie, żeby obie strony wiedziały, na czym stoją: my inwestujemy w kogoś, kto zostaje na dłużej, Ty dostajesz uprawnienia, które są Twoje na zawsze i których nikt Ci nie odbierze.

Ścieżka trzecia: kategoria C+E i zestaw

Zestaw daje najwyższe zarobki i najdłuższe wyjazdy. Wymaga kategorii C+E, kwalifikacji wstępnej i karty kierowcy, a od kierowcy przede wszystkim opanowania przy manewrowaniu i cierpliwości.

Przyjmujemy kierowców z C+E, którzy dotąd jeździli wyłącznie po Polsce. Różnica między krajowym a międzynarodowym to głównie dokumenty, przepisy o czasie pracy i przyzwyczajenie do obcych rozwiązań drogowych – wszystkiego tego można się nauczyć w kilka tygodni.

Nie przyjmiemy natomiast kogoś, kto właśnie zdał C+E i nigdy nie prowadził zestawu w ruchu. Nie z braku zaufania, tylko dlatego, że nauka manewrowania czterdziestotonowym pojazdem w obcym mieście, pod presją okna czasowego, jest niebezpieczna dla wszystkich. W takiej sytuacji proponujemy zacząć od busa albo solówki.

Jak wygląda początek u nas

Pierwszy wyjazd robisz w parze z kierowcą, który zna trasę, klientów i miejsca postojowe. To nie jest kurs szkoleniowy, tylko normalna praca, tylko że we dwóch – najszybszy znany nam sposób, żeby ktoś wszedł w rytm.

Przez pierwsze tygodnie dostajesz prostsze kierunki i krótszą listę punktów. Nie wysyłamy nikogo na Hiszpanię z sześcioma rozładunkami w drugim tygodniu pracy, bo to kończy się stresem, opóźnieniem i rezygnacją.

Masz też jeden numer telefonu, pod którym ktoś realnie odbiera. Na początku dzwoni się często i o rzeczy, które później wydają się oczywiste – to normalne i nikt z tego powodu nie robi problemu.

Czego naprawdę oczekujemy na starcie

Nie oczekujemy przebiegu ani znajomości procedur. Oczekujemy trzech rzeczy: że odbierzesz telefon, że powiesz prawdę, kiedy coś pójdzie nie tak, i że będziesz uważny przy ładunku.

Największe szkody w tej pracy biorą się nie z braku doświadczenia, tylko z zatajania problemów. Spóźnienie zgłoszone z wyprzedzeniem to przeplanowanie trasy. To samo spóźnienie odkryte przez klienta to stracone zlecenie i czasem stracony klient.

Reszty da się nauczyć. Dokumentów przewozowych, obsługi agregatu, mocowania palet, tachografu – to wszystko jest do opanowania w pierwszych miesiącach, jeśli ktoś ma cierpliwość i pyta, zamiast zgadywać.

Najczęstsze pytania kierowców

Zobacz także

• Praca kierowca busem 3,5 t – start na kategorii B
• Praca kierowca kat. C – solówka
• Praca kierowca C+E – transport międzynarodowy
• Wszystkie oferty pracy dla kierowców
• O firmie Frozex